Het ontstaan van de Stichting Marke Vragender Veen heeft te maken met een ruzie in de oorlogsjaren over de eigendom van het veengebied. Het Vragenderveen maakt deel uit van het Korenburgerveen dat grotendeels in handen is van de Vereniging Natuurmonumenten. Natuurmonumenten wilde 
ook het Vragenderveen in bezit krijgen. Natuurmonumenten drong er rond 1943 zelfs bij de rijksoverheid op aan om het Vragenderveen te onteigenen en aan haar over te dragen. Maar de boeren uit Vragender kwamen in het geweer.

Zij hebben sinds generaties het veen in eigendom en zijn er aan gehecht. Zij gebruikten het veen om onder meer turf en geriefhout te winnen. Na jaren van touwtrekken wordt de eigendomsstrijd in het voordeel van de boeren beslecht. Op 22 mei 1956 richten ze de Stichting Marke Vragender Veen op. 
Aanvankelijk bleef het veen in eigendom van de boeren. De stichting kreeg het Vragenderveen in beheer. Maar zo'n 25 jaar geleden begon de Stichting met het aankopen van het veen, dat nu 40 hectare omvat. 

Met de aangrenzende bufferzone omvat het totale eigendom zo'n 80 hectare. Inclusief andere gronden heeft de stichting ruim 110 hectare in beheer.

Tijdens WO II hebben tijdens razzia's een aantal personen zich verschanst in het Vragenderveen.

We hebben nog een heel oud filmpje waarin te zien is hoe het vroeger er aan toe ging bij het turfsteken. Dit is ongeveer rond 1900, het oude gereedschap
Is nog in het bezit van enkele bestuursleden.
 
  

Van L naar R de broers, Fons en Joop Weijers, Gert Weijers en Aloys Peters. Jan Wopereis, alias Stenen Jan, bracht hun eten in dat melkbusje, rechts. (foto Gert Halink)


De plek waar de onderduikers hebben gezeten in het veen. (foto Gert Halink)